To know us better..

Ποιος είπε πως καθένας μας δεν μπορεί ανά πάσα στιγμή να πει κάτι φιλοσοφημένο?..Ποιος είπε πως δεν έχουμε περάσει όλοι περίεργες ή άσχημες ή όμορφες, ή γενικά αξιόλογες στιγμές, ώστε να μπορούμε να δούμε τα πράγματα από σκοπιά που δεν βλέπουν οι άλλοι..?

Άρα όλοι μας κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε γίνει αρκετά ώριμοι, έξυπνοι και σωστοί, οπότε κ σίγουρα ...εκσφενδονίσαμε.... ατάκα μυθική, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο..

Στόχος, φίλοι μου καλοί-φίλοι καρδιακοί, αυτού του blog είναι να μάθουμε να νιώθουμε τόσο περήφανοι για όλες τις σκέψεις κ τα συναισθήματά μας, ώστε οποιαδήποτε στιγμή το έχουμε ανάγκη να τα μοιραστούμε με πολλούς, χωρίς φόβο κ πάθος......

Be proud of yourselves, γιατί κανείς δε σας μοιάζει----αυτό είναι το μόνο σίγουρο!

ναι,ναι,ναι...δεν τέλειωσα εδώ..θα έχει κ συνέχεια το παραλήρημα..


Μία φωτογραφία

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Κρατώ στα χέρια μου σφιχτά μία φωτογραφία,

το μόνο που έχει να μου πει είναι μια ιστορία..

Μπορεί να φαίνεται πολύ σα να 'ναι παραμύθι

κ ίσως γι'αυτό την άφησα να βυθιστεί στη λήθη..

Δεν είχαν πρόσωπα οι ήρωες, κανένα παρελθόν

-θα πω ένα ψέμα κάπου εδώ' ζούσαν για το παρόν..

Μια μέρα ονειρεύτηκαν να φτάσουνε τ' αστέρια'

την ώρα που ταξίδευαν, αφήσανε τα χέρια..

Αρκούσε μόνο αυτή η στιγμή το δρόμο τους να χάσουν

κ έτσι σε άλλους προορισμούς κατάφεραν να φτάσουν.

Τη μοναξιά δεν άντεχαν κ ήθελαν να γυρίσουν,

το ίδιο χέρι αυτοί να βρουν, πάλι να το κρατήσουν.

Πίστεψαν και πάλεψαν για να ξαναβρεθούνε

το άλλο μισό τους για να βρουν ότι κ να τους πούνε.

Τον είδε στο σκοτάδι αυτή κ έτρεξε κοντά του

έκλαιγε μ' αναφιλητά μέσα στην αγκαλιά του.

Ένα αστέρι εκεί κοντά- το λέγανε Αγάπη

τους είπε πως ο έρωτας έσβησε από τον χάρτη.

Κανένας τους δεν ήθελε αυτό να το πιστέψει'

ποια δύναμη του Σύμπαντος μαζί τους είχε παίξει?

Κάθησαν κ συζήτησαν τι έμενε να κάνουν..

μαζί πια να 'ναι δεν μπορούν..μα, χώρια θα πεθάνουν..

Είπαν να βάλουν στοίχημα για τη συνέχειά τους

να μείνουν λίγο χωριστά να δουν τα αισθήματά τους.

Τότε το συμφωνήσανε να πάνε πάλι πίσω..

Μα έσβηναν οι μέρες τους στης μοναξιάς το γκρίζο..

Συνήθισαν να 'ναι μακριά κάθε ώρα κ λεπτό τους

κ ας ήξεραν πως κάτι βαθιά λείπει απ' το "εγώ" τους.

Κανείς δεν ήθελε να πει  "μη φύγεις από μένα"

φοβόντουσαν μη ζήσουνε σ' ένα μεγάλο ψέμα..

 

Το μόνο όμως σίγουρο στην όλη ιστορία,

είναι πως δε θα σας πω αν μπήκε η τελεία..


Η Αλήθεια..

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Η Αλήθεια, φίλοι μου, είναι μια ιδιαίτερα περίεργη κ παρεξηγημένη έννοια. Άσε που δεν μπορείς με απλά λόγια να την ορίσεις. Ίσως επειδή είναι μία, κ οτιδήποτε άλλο δεν τη φτάνει. Ίσως επειδή κανείς μας δεν την ξέρει ή δεν την έχει αγκαλιάσει κ δεχτεί στη ζωή του, οπότε ό,τι κ να πει, θα είναι λάθος ή λειψό.

 

Μπορείς φυσικά να πεις με τι μοιάζει η Αλήθεια.

 

Μοιάζει με τον αέρα που γεμίζει ένα μπαλόνι. Έχει τη δύναμη να το κάνει να φανεί υπέροχο ή να το κάνει να σκάσει. Απότομα κ δυνατά. Έτσι που κάποιος με προβλήματα καρδιάς(σωματικά ή μη),να «πεθάνει» επειδή δεν άντεξε τον κρότο. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν δεν έχεις μάθει να φουσκώνεις μπαλόνια (να λες αλήθειες), οπότε όταν το πάρεις απόφαση, θα έχει μαζευτεί τόση αλήθεια να βγάλεις, που οι άλλοι δε θα την αντέξουν, μιας κ τόσο καιρό δεν είχαν ιδέα για την ύπαρξη του αέρα αυτού.

 

Μοιάζει με σύννεφο. Αν τη λες, κάνει τον ουρανό της ζωής σου όμορφο, στολισμένο. Αν την κρατάς μέχρι να δεις πού θα σε πάει η ψευτιά, μαζεύεται τόσο νερό που ο ουρανός θα καθαρίσει μόνο με μια καταιγίδα. Κ ίσως οι γύρω να θυμώσουν επειδή δεν τους προειδοποίησες κ να βγάλουν την ομπρέλα τους, ώστε να μην αφήσουν την καθυστερημένη σου αλήθεια να τους αγγίξει.

 

Μοιάζει με μπανάνα. Την ξεφλουδίζεις ήρεμα κ καλά, τη δίνεις σε κάποιον κ κάνεις τη σχέση σου μαζί του να δυναμώσει από τις βιταμίνες κ την υγεία που προσφέρει σε σχέση κ ανθρώπους η αλήθεια. Αλλά αν ξεχάσεις λεπτομέρειες, όπως η μπανανόφλουδα κ την πετάξεις, τότε το πιο πιθανό είναι ο άλλος φεύγοντας να την πατήσει κ να φάει σαβούρα. Άρα τον πόνεσες. Άρα η αλήθεια σου ήταν εκεί, αλλά όχι ολόκληρη. Κ αυτό πονάει διπλά κάποιες φορές.

 

Πολλές φορές πάλι, η αλήθεια είναι σαν το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. Οι άλλοι θα ψάξουν να τη βρουν κ θα χαρούν για λίγο. Αν δε δώσεις οδηγίες όμως για το παιχνίδι, ακόμα κ οι καλύτεροι του είδους που θα φτάσουν μακριά, θα κάνουν πίσω κάποια στιγμή. Κ θα σκεφτούν ότι το τρόπαιο δεν αξίζει την ταλαιπωρία κ τις υποθέσεις. Κ θα φύγουν.

 

Ίσως όμως να μην έχει σημασία η ίδια. Αλλά ο τρόπος που την αντιμετωπίζεις. Το πότε θα σου αποκαλυφθεί κ από ποιον. Συνήθως τη βρίσκεις μόνος σου. Κ αυτό σημαίνει ότι αυτός που την άφησε, δεν ήθελε επίτηδες να τη μοιραστεί μαζί σου. Άρα πρέπει να την κάνεις. Γιατί είναι σαν να βρέθηκε στον δρόμο σου τυχαία, αντί να στη χάρισε κάποιος επειδή σε εκτιμάει. Απλά την αφήνεις κάτω, κ πας παραπέρα. Γιατί αν κάποιος πετάει την αλήθεια του έτσι, σκέψου τι θα κάνει αργότερα με σένα τον ίδιο..

αναζήτηση της αλήθειας